Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Οκτώβρης, αλλά μυρίζει ακόμα καλοκαίρι....


Χρώματα άνοιξη βόλτα στον ήλιο
στη θάλασσα παρέα μ' έναν φίλο
σε γνώρισα σε γνώρισα
Χάδια ανέμελα πάνω στην άμμο
ζωγράφισες ένα αεροπλάνο και
γέλασες γέλασες

Δε θυμάμαι αν στο είχα πει
μα σ' αγαπούσα,
πίσω απ' το φεγγάρι είχα κρυφτεί
και σε κοιτούσα
Δε θυμάμαι αν στο είχα πει,
μα κάθε βράδυ
τ' άστρα πέφταν πάνω μου βροχή
μ' ένα σου χάδι....

Κι ενώ βρισκόμαστε προς το τέλος του Οκτώβρη, ακόμα μυρίζει καλοκαίρι... Σήμερα στο γραφείο ανάμεσα στη χαρτούρα, αυτή που δεν τελειώνει ποτέ όμως, άκουσα τους παραπάνω στίχους στο ράδιο... Δεν συμβαίνει πολλές φορές να συνδέουμε στίχους τραγουδιών με εικόνες, στιγμές, ανθρώπους?

Ταξίδεψα με το νου... Απόδραση με το νου... Αυτό είναι, δεν υπάρχει άλλη λύση...Έστειλα το μυαλό μου διακοπές και από τη στιγμή εκείνη αρνούμαι να επιστρέψω... Όπως λέει και μια ψυχή "Δηλώνω άρνηση" ε αυτό κάνω κι εγώ, δηλώνω άρνηση φίλοι μου...

Ευτυχώς που έχουμε αργία αυτό το μήνα. Με κατάλληλο προγραμματισμό και εάααααν πάρουμε μιά μέρα άδεια, δηλαδή εάν μας αφήσουν (αυτοί που πρέπει να υπογράψουν τα χαρτάκια που λέγονται αδειόχαρτα) βγαίνει ένα super τετραημεράκι!!!

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Σονάτα του Σεληνόφωτος (απόσπασμα)


.....Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου, (δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.


Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Είμαι ειλικρινής (!)

Θα πω την αλήθεια λοιπόν... Αφορμή να φτιάξω αυτό το απλό - λιτό - απέριττο blog στάθηκε μια συνάδελφος, η οποία μου έδειξε το δικό της blog και την ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκε..
Σκέφτηκα λοιπόν να βγάλω κι εγώ το άχτι μου.... Να φτιάξω κι εγώ κάτι δικό μου... Έχω πολλά να πω.. Ας μιλήσω ή μάλλον στη δική μου περίπτωση, ας γράψω...
Και για τους "κακοπροαίρετους" ναι ναι μάλιστα θέλω κι εγώ blog, μπορεί να μην είχα στη κωμόπολη που μεγάλωσα, αλλάαααα έμαθα στη πόλη...

Una vita piena di polvere di stelle

Ξεκινώ με αυτό "μια ζωή γεμάτη χρυσόσκονη"... Έτσι θέλω να είναι η ζωή, γεμάτη χρυσόσκονη... Ουτοπία? Ίσως... Στο χέρι μας όμως είναι να "πασπαλίσουμε" με όση χρυσόσκονη θέλουμε τη ζωή μας, γιατί έχουμε ανάγκη από αυτή τη "λάμψη".....
Θέλω να πω ότι το σωστό θα ήταν la polvere αλλά εκ παραδρομής έγινε le polvere. Διευκρινίζω ότι γνωρίζω το λάθος μου. Έτσι λοιπόν, ας βουτηχτούμε στις χρυσόσκονες....μπλοουυυμ!!