Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Τίποτα δε χάθηκε

Τίποτα δε χάθηκε ποτέ από κανέναν
ούτε ένα αστέρι δε ξεστράτισε ποτέ.
Κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα
κανείς δεν πέθανε ποτέ ωραίε μου εαυτέ.

Κι αν είναι λόγια δύσκολα, είναι τ' αγαπημένα
κι αν τα πιστεύεις γεια χαρά και φεύγω ήσυχα.

Τίποτα δεν πέρασε ούτε και θα γυρίσει
όλα συμβαίνουν τώρα όλα σε μια στιγμή.
Παράφορη εποχή κι η μέρα όμορφη
η μέρα δύσκολη μια πρόκληση ζωής - αθάνατη θνητή.

Εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο, στη γνωστή κίνηση της Αθήνας.. Αλλάζω σταθμούς στο ραδιόφωνο και πέφτω στο κομμάτι αυτό το οποίο γουστάρω τρελά όμως....
Μοιράζομαι τους στίχους γιατί αξίζουν, για μένα τουλάχιστον...
Κανείς δεν πέθανε ποτέ ωραίε μου εαυτέ!!


Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Γιατί κανείς δεν μπορεί να προστατευτεί από τον έρωτα...


"Πληθυντικός Αριθμός"

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κ. Δημουλά

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο

Κύριε αμάρτησα ενώπιον σου...ονειρεύτηκα πολύ…Έτσι ξέχασα να ζήσω!

Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το' χα μάθει από παιδί ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο…

Αλλά κανείς δεν με γνώριζε… Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν το όνειρο στα παιδιά και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί και απ' τους αγγέλους…

Ζήσαμε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο.

Και όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

Τ. Λειβαδίτης

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Αντίο...


Όλα θέλουν το χρόνο τους...

'Ενα οριστικό αντίο, γιατί έφτασε αυτή η στιγμή.
Δεν μετανιώνω που τα έδωσα όλα και μετά τα έχασα όλα.
'Ετσι είναι, όταν τα δίνεις όλα μετά δεν έχεις τίποτα..
Δεν ήμουν από αυτούς που βάλανε όρια στην αγάπη και κρατήσανε πράγματα για τον εαυτό τους...
Δεν γίνονται εκπτώσεις στα συναισθήματα...
Κρατάμε αυτό και συνεχίζουμε, γιατί ναι υπάρχει συνέχεια και όταν "απεγκλωβίζεσαι" νιώθεις αυτή την ελευθερία της καρδιάς και μπορείς να αφεθείς ξανά, βάζοντας τη λογική στην αρχή γιατί φοβάσαι, αλλά ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι δεν θα βάλεις όρια, γιατί έτσι είσαι εσύ...

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

"The lady of Shalott"


Καταδικασμένη να βλέπει το Camelot μέσα από ένα καθρέφτη κλεισμένη στο κάστρο της. Δεν κοιτάζει απευθείας το κόσμο γιατί της το απαγορεύουν τα μάγια που της έχουν κάνει.
Όταν λοιπόν περνά ο Lancelot μαγεύεται τόσο από την ομορφιά του που γυρνά στο παράθυρο να τον κοιτάξει. Ο καθρέπτης σπάει και η κατάρα πέφτει επάνω της.
Βγαίνει από το κάστρο, παίρνει μια βάρκα και μπαίνει στο ποτάμι. Λέει το τραγούδι που θα την συντροφεύει στον θάνατό της και πεθαίνει. Την βρίσκουν οι κάτοικοι και λυπούνται για τον θάνατό της. Ο Lancelot θαυμάζει την ομορφιά της και προσεύχεται για την ψυχή της...
Άκουσα το αντίστοιχο κομμάτι "The lady of Shalott" Loreena McKennitt την ώρα που διάβαζα, ε και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας!

......Who is this? And what is here?
And in the lighted palace near
Died the sound of royal cheer;
And they crossed themselves for fear,
The Knights at Camelot;
Lancelot mused a little space
He said, "She has a lovely face;
God in his mercy lend her grace,
The Lady of Shalott."

Καλή εβδομάαααδα για αύριο!!!

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Τελικάαα τι αγαπάμε????

- Στο βιβλίο "Το χρονικό της μοιχείας" αν θυμάμαι καλά το τίτλο του, γράφει η συγγραφέας : "Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε? Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;"......

Εσύ τι λες???