Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Hachiko: A Dog's Tale

Ο σκύλος είναι απίστευτος.. Απλά απίστευτος..





Όσον αφορά το Χάτσικο, επειδή η ταινία βασίζεται σε γεγονότα αληθινά παραθέτω την ιστορία του.
Χάτσικο: Η ιστορία

Ο Χατσίκο ήταν ένα λευκό Ακίτα. Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1923 στην πόλη Odate της Ιαπωνίας. Τον Ιανουάριο του 1924, όταν ο Χατσίκο ήταν δυο μηνών αγοράστηκε από τον Δρ Εΐζαμπούρο Ουένο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Ο Δρ Ουένο κατοικούσε στα περίχωρα ης πόλης και χρησιμοποιούσε καθημερινά το τρένο για να φτάσει στο Πανεπιστήμιο.
Ο Χατσίκο μεγάλωσε σαν μέλος της οικογένειας και συντρόφευε τον καθηγητή όχι μόνο στους περιπάτους του αλλά και στη διαδρομή προς το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης κάθε πρωί όπου και περίμενε την επιστροφή του αφεντικού του το απόγευμα.
Τον Μάιο του 1925, όταν ο Χατσίκο ήταν μόλις 18 μηνών, ο Δρ. Ουένο πέθανε στο Πανεπιστήμιο από καρδιακό επεισόδιο.
Μετά το θάνατο του καθηγητή, ο Χατσίκο υιοθετήθηκε από συγγενείς της οικογένειας. Ξαναγυρνούσε όμως κάθε πρωί στο σταθμό και περίμενε μέχρι το απόγευμα ψάχνοντας απεγνωσμένα για τον σύντροφό του. Αυτό συνεχιζόταν καθημερινά για πολλά χρόνια ώσπου ο Χατσίκο πέθανε το 1935 σε ηλικία 12 ετών και 5 μηνών.
Τον Απρίλιο του 1934, και όταν ακόμα ο Χατσίκο ζούσε, στήθηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό το μπρούτζινο άγαλμά του. Όταν το νέο του θανάτου του έγινε γνωστό, ο σταθμός κατακλύστηκε από κόσμο και το άγαλμά του σκεπάστηκε από λουλούδια.
(πηγή:http://www.go-outdoor.gr)

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Η άγνοια είναι ευτυχία

Δεν θα το αναπτύξω το θέμα πολύ.. Οχι σήμερα τουλάχιστον,  ίσως μελλοντικά... Εχω αρχίσει και πιστεύω πολύ στο ότι η άγνοια είναι ευτυχία... 
Γιατί να μη ζω στον ωραίο κόσμο μου χωρίς να μου έρχονται τα χαστούκια το ένα μετά το άλλο? 
Πονάει το ψέμα αλλά καμιά φορά πονάει και η αλήθεια.. Ίσως η αλήθεια πονάει περισσότερο... 
Αύριο μια νεα μέρα ξεκινά κι από αύριο θα ζω στο δικό μου "παραμύθι" και θα βάλω και τοιχάκια, έτσι να μην μπαίνει ο οποιοσδήποτε όποτε θέλει.. Στο δικό μου "παραμύθι" δεν έχουν θέση οι κακοί και οι μάγισσες!!



Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω...

Λοιπόν, χρόνια τώρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όταν παντρεύεται κάποιος από το σόι βαράει συναγερμός..
Υπάρχει μια ξαδέρφη, την έχεις δει δύο φορές την τελευταία τετραετία και τους θείους άντε να τους έχεις δει τα τελευταία δύο χρόνια σε κάποια γιορτή. Η ξαδέρφη λοιπόν, με την οποία δεν έχεις πάει ούτε για έναν καφέ, αποφασίζει να εισέλθει εις γάμου κοινωνίαν και πολύ καλά κάνει, γιατί έχει βρει το πρίγκηπά της. Ωραία ως εδώ... Μια ωραία πρωία, καταφτάνει και το προσκλητήριο στο σπιτικό, θα δηλώσουν οι γονείς το παρόν, θα πάνε να τιμήσουν το ζευγάρι και όλα καλά. Μετά θα πάνε και στο γλέντι και όλα θα τελειώσουν όμορφα..
........................................................................................
Τσου δεν γίνεται έτσι.....
Το θέμα ξεκινά από τη στιγμή που παίρνει τηλ η ελληνίδα μάνα τη θεια, να της πει οτι στο τραπέζι θα παρευρεθούν δύο άτομα και όχι σύσωμη η οικογένεια....Με το που λέει λοιπόν τον αριθμό των ατόμων, εκεί η θεία κουρδίζεται, ξεκινά τον δικό της μονόλογο. Η ελληνίδα μάνα εις μάτην προσπαθεί (έχει γίνει το αυτί χοάνη, γιατί την ακούω να ζορίζεται) να της πει οτι τα παιδιά (εμείς ναι είμαστε ακόμα παιδιά) δεν θα έρθουν γιατί δεν είναι μικρά να τα τραβά από το χέρι κτλ κτλ.... Η μάνα βράχος, αντιλαμβάνομαι οτι η θεία από την άλλη γραμμή ξαναξεκινά το μονόλογό της, τελείωσε θέλει τόσο πολύ να μας δει...
Νιώθω ότι είμαστε ξαφνικά αγαπητά παιδιά , θέλει να έχει νεολαία στο γάμο, μας θέλει κι εμάς... Δεν κλείνει το τηλέφωνο, δεν αφήνει τη μανουλίτσα στην ησυχία..
Τελείωσε δεν γίνεται ας της περάσει ο καημός, εισβάλλω στο πεδίο κι εγώ, "Εντάξει πες στη θεια οτι μας έπεισε, θα πάμε.".. Ενα Σαββατόβραδο είναι θα περάσει σκέφτομαι....
Μα είναι δύσκολο πια να καταλάβουμε ότι το όχι δεν θέλω, σημαίνει πραγματικά δεν θέλω κι όχι ότι έχω κάτι με τον οποιονδήποτε. Γιατί για να μην κακοκαρδίσω κανέναν θα πρέπει να υποχωρήσω? Γιατί στην τελική να κάνω κάτι από υποχρέωση..?
Δεν θα ήθελα σε κάποιο κάλεσμά μου - γιορτή, γενέθλια, αν ποτέ παντρευτώ γάμος ό,τι και να  είναι αυτό - να υπάρξουν άτομα που θα έρθουν από υποχρέωση. Θα θελα όποιος νιώθει ότι θέλει να έρθει, να έρθει γιατί έτσι νιώθει κι όχι γιατί οι συνθήκες ή η συνείδησή του  ή δεν ξέρω κι εγώ  τι άλλο μπορεί να του το έχει επιβάλλει...
Άρα λοιπόν ναι ναι θα πάω στο γάμο, θα φορέσω τα καλά μου και θα πάω... 

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Βιβλία




 
 

Τέτοια εποχή πέρυσι είχα διαβάσει τα παραπάνω βιβλία. Είναι από τα αγαπημένα μου.
Το διάβασμα βιβλίου -ο ήχος της βροχής και μια ζεστή σοκολάτα..



Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Το μυαλό μου χορεύει...

Το σημερινό πρωινό μου ξύπνημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Το μαξιλάρι σαν μαγνήτης στο μάγουλό μου, το δε παπλωματάκι βαρύ κι ασήκωτο. Δυσκολεύτηκα πολύ να απομαγνητιστώ και να σηκωθώ. Κοιτάζοντας το παράθυρο διέκρινα μια κάποια συννεφουρίαση. Σκέφτηκα ότι το πάει για βροχή, ε και το τελευταίο καιρό όταν βρέχει ή όταν ετοιμάζεται να βρέξει αυτόματα έρχονται στο μυαλό μου οι στίχοι "..Κι όπως κρατά η βροχή τον ρυθμό και σαν τρελή η καρδιά μου χορεύει ταγκό...." Ας "σηκώσω" και το βιντεάκι από το γιουτιουμπι



Μα ακόμα δεν έχει ανοίξει το μάτι μου κι εγώ να τραγουδάω το ρεφρεν...Χμμμ κάτι περίεργο συμβαίνει με το ταγκό το τελευταίο καιρό και δεν ξέρω που οφείλεται.. Αμ το άλλο? Εντάξει οκ το ρεφρεν το έχουμε, η μουσική γυρνάει στο κεφάλι μου ταγκό δεν ξέρω να χορεύω,( θα θελα όμως) μα να ονειρεύομαι με ανοιχτά μάτια πρωι πρωί..(άλλο και τουτο)..
Στο μετρό λοιπόν ..Στο βαγόνι, με τα μάτια ανοιχτά.... Μεταφέρθηκα στο Florian εκεί που η μπάντα παίζει μουσική....ξεκινά η βροχή... παίζει ταγκό... κι εγώ χορεύω καταμεσής της πλατείας το ταγκουδάκι μου..
Άσχετη ερώτηση αλλά σχετική για όσους ξέρουν και φαντάζονται τη κατάσταση την οποία ζω. Στην ταινία "τιτανικός" πριν βυθιστεί το πλοίο η μπάντα κάτι έπαιζε, έτσι δεν είναι?

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Αρωμα γυναίκας

 Δεν χορταίνω να βλέπω αυτή τη σκηνή... Από τις αγαπημένες μου..

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Βιβλία (Σεπτέμβρης 2010)

Κατ αρχήν να ευχαριστήσω την αγαπημένη χορηγο!!
Με μία λέξη: Πρωτότυπο βιβλίο. Διαβάστηκε μέσα σε 2 μέρες.

Διαβάστηκε ευχάριστα

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι ανάμεσά μας σαν τους χαρακτήρες που περιγράφει!

Για να δούμε τι βιβλία θα έχει ο μήνας Οκτώβρης!!!

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Οτι δεν θες να βλέπεις, δεν σημαίνει οτι δεν υπάρχει.

Ορισμός της λέξης πρόβλημα: (το) ουσ. ζήτημα προβαλλόμενο για λύση με εφαρμογή μαθηματικών ή άλλων επιστημονικών μεθόδων ΙΙ κάθε ζήτημα που η λύση του παρουσιάζει δυσκολίες.
Έτσι γράφει το λεξικό Τεγόπουλος - Φυτράκης που έχω στο σπίτι μου.
Ας γράψω λοιπόν την άποψή μου για εσένα που έχεις πρόβλημα αλλά στρουθοκαμηλίζεις:

Έχεις ένα χ, ψ, ω πρόβλημα, το να γυρίζεις το κεφάλι σου και να μη το βλέπεις δεν είναι λύση. Δεν είναι λύση και το να μην το αντιμετωπίζεις, γιατί το πρόβλημα παραμένει και καμιά φορά εκεί που μπορεί να είναι μικρό, σιγά σιγά μεγαλώνει και στο τέλος θα σε πνίξει. Καταλαβαίνεις? Ναι θα σε πνίξει. Αλλά δεν θέλω να πνιγώ κι εγώ μαζί.. Το λέει και το λεξικό, η λύση του προβλήματος μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες. Ε τι περιμένεις πάλεψέ το μπας και σωθώ κι εγώ από τον "πνιγμό"
Ας πούμε ότι δεν θες λοιπόν να έρθεις αντιμέτωπος με αυτό που σου έλαχε, οκ ποτέ μην το αντιμετωπίσεις, κράτα το και καμε το φυλαχτό αν αφορά μόνο εσένα και δεν επηρεάζει και τους άλλους. Είναι όμως άδικο με το τρόπο σου να βάζεις και τους άλλους να χορεύουν το χορό του δικού σου προβλήματος χωρίς να το θέλουν. Γι αυτό λοιπόν κάνε κάτι πια.

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Κάνοντας την πάπια...

Πολλόι στις μέρες μας και δεν θα αναφερθώ ούτε σε καταστάσεις, ούτε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί, ούτε θα φωτογραφίσω κανέναν, κάνουν την πάπια. Γενικώς κάνουν την πάπια. Έχουν μάθει και τους είναι εύκολο προφανώς, να κάνουν την πάπια. Πα πα πα πα ..
Δυστυχώς όμως στη ζωή μας θα βρούμε πολλούς "παπίες" που είναι "μανούλες" στη διπροσωπία και στο να διαβάλουν τους πάντες και τα πάντα. Μα γιατί όμως τόση διπροσωπία? Γιατί κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη? Γιατί δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και γιατί δεν υπάρχει ειλικρίνια?? Όλοι ξέρουμε γιατί συμβαίνουν αυτά και οι ερωτήσεις μου είναι καθαρά ρητορικές, αλλά ΕΛΕΟΣ πια με κούρασαν όλοι αυτοι οι "παπίες" και το κακό είναι ότι υπάρχουν παντού...
Όχι δεν θέλω να γκρινιάξω, δεν θέλω αλλά δεν μπορώ και να κλείνω και τα μάτια μου σε όσα γίνονται.. 
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα το παρακάτω το οποίο και παραθέτω για το πως βγήκε η έκφραση αυτή.

"Στη βυζαντινή εποχή, αυτός που κρατούσε τα κλειδιά του παλατιού -ο κλειδοκράτορας δηλαδή- ονομαζόταν παπίας. Είχε το δικαίωμα να παρακάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον αυτοκράτορα και να διασκεδάζει στα συμπόσιά του.

Όταν αυτοκράτορας ήταν ο Βασίλειος Β', παπίας του παλατιού έγινε ο Ιωάννης Χανδρινός, άνθρωπος με σκληρά αισθήματα, ύπουλος και ψεύτης. Από τη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα, άρχισε να διαβάλει τους πάντες ακόμη και τον αδελφό του Συμεώνα. Έτσι, κατάντησε να γίνει το φόβητρο όλων.

Όταν κάνεις του παραπονιόταν πως τον αδίκησε, ο Χανδρινός προσποιούνταν τον έκπληκτο και τα μάτια του βούρκωναν υποκριτικά. «Είσαι ο καλύτερος μου φίλος» του έλεγε. «Πώς μπορούσα να πω εναντίον σου;». Η διπροσωπία του αυτή έμεινε κλασική.

Γι' αυτό, από τότε, όταν κάνεις πιανόταν να λέει ψέματα ή να προσποιείται τον ανήξερο, οι φίλοι του του έλεγαν ειρωνικά : «Ποιείς τον παπίαν». Φράση που έμεινε ως τα χρόνια μας με μια μικρή παραλλαγή.
Ομοοοορφα, μάθαμε λοιπόν και το ιστορικό της έκφρασης... Αυτά είχα να πω σήμερις. Ας σκεφτώ αισιόδοξα και θετικά για να μην αφήσω τους "κακούς" να μου χαλάνε τη διάθεση!